ZDARZENIA, WYDARZENIA

CHŁOPSKA SZKOŁA BIZNESU W TORUNIU W Muzeum Etnograficznym im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu w dniach 14 i 15 listopada 2012 r. z okazji Światowego Tygodnia Przedsiębiorczości dzięki współpracy z Wydawnictwem Pedagogicznym OPERON odbyły się warsztaty Chłopska szkoła biznesu z zakresu edukacji ekonomicznej, adresowane do nauczycieli i uczniów. Okazuje się – piszą organizatorzy – że z … Czytaj dalej ZDARZENIA, WYDARZENIA

ZDARZENIA, WYDARZENIA

CHŁOPSKA SZKOŁA BIZNESU
W TORUNIU

W Muzeum Etnograficznym im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu w dniach 14 i 15 listopada 2012 r. z okazji Światowego Tygodnia Przedsiębiorczości dzięki współpracy z Wydawnictwem Pedagogicznym OPERON odbyły się warsztaty Chłopska szkoła biznesu z zakresu edukacji ekonomicznej, adresowane do nauczycieli i uczniów. Okazuje się – piszą organizatorzy – że z historii polskiej kultury ludowej można zaczerpnąć budujące przykłady praktycznego kształtowania kompetencji społecznych związanych z przedsiębiorczością. Pierwszego dnia odbyły się zajęcia dla nauczycieli matematyki, fizyki, podstaw przedsiębiorczości i wiedzy o społeczeństwie. Częścią zajęć była praktyczna lekcja przedsiębiorczości w formie gry Chłopska szkoła biznesu, którą poprowadzili jej autorzy: Sebastian Wacięga i Piotr Idziak z Małopolskiego Instytutu Kultury w Krakowie. Gra została opracowana jako narzędzie edukacyjne ułatwiające rozumienie kluczowych pojęć z zakresu ekonomii i umożliwiające graczowi sprawdzenie się w roli przedsiębiorcy. Tematyka gry wiąże się z autentyczną historią handlu płótnem prowadzonego przez chłopów polskich w XVIII w. w całej Europie. I choć fabuła gry sięga do lokalnej tradycji z Małopolski, to walorem każdej rozgrywki jest symulacja działalności gospodarczej w warunkach wolnego rynku. Jak podają autorzy, gra Chłopska szkoła biznesu uczy podejmowania decyzji, planowania, negocjowania i nawiązywania współpracy z innymi graczami i jako taka jest bardzo przydatna w realizacji celów nowej podstawy programowej. Drugiego dnia w warsztatach wzięły udział klasy reprezentujące Zespół Szkół Ekonomicznych i Zespół Szkół Gastronomiczno-Hotelarskich w Toruniu.
Projekt Edukacja Ekonomiczna z wykorzystaniem gry symulacyjnej Chłopska szkoła Biznesu  jest realizowany przez Małopolski Instytut Kultury w Krakowie we współpracy z Gminą Andrychów. Projekt dofinansowano ze środków Narodowego Banku Polskiego
.

ETNOWYPRAWKA MALUCHA
W TORUNIU

W Muzeum Etnograficznym im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu 15 listopada 2012 roku odbyło się pierwsze spotkanie z cyklu – adresowanego do małych dzieci, w wieku od 6 do 18 miesiąca życia Etnowyprawka Malucha. To pilotażowy cykl zajęć muzealnych – pisze Olga Kwiatkowska – dla małych dzieci i ich opiekunów. Każde spotkanie to niezwykła wyprawka w świat polskiej kultury ludowej, tak skonstruowana, by odpowiadać potrzebom małych odbiorców poznających rzeczywistość wszystkimi zmysłami. W czasie zajęć główną formą aktywności jest zabawa, dzięki której dzieci poznają wybrane wątki dawnej wiejskiej codzienności. Spotkania będą okazją do eksperymentowania z typowymi dla kultury tradycyjnej materiałami i surowcami m.in. drewnem, gliną, piaskiem, naturalnymi tkaninami itp. W dawnej chłopskiej rzeczywistości bardzo ważnym elementem był ludzki głos, dlatego na zajęciach nie zabraknie piosenek, wyliczanek i wokalnych zabaw ludowych.

Na pierwszym spotkaniu ruszymy tropem ziaren zbóż, poznamy ich kształt, kolor, zapach, dźwięki, jakie wydają, kiedy są przesypywane, sprawdzimy co z nich powstaje, zobaczymy również jak wyglądała kaszka, którą warzyła sroczka. Atutem spotkań w Muzeum Etnograficznym jest bezpieczna, przestrzenna sala edukacyjna, a także możliwość realizacji zajęć w okresie wiosenno-letnim na terenie parku etnograficznego. Dzięki muzealnym zajęciom najmłodsi mieszkańcy Torunia będą mogli od pierwszych miesięcy życia „być za pan brat” z polską kulturą tradycyjną, a przestrzeń muzeum stanie się otwarta i przyjazna dla rodzin z małymi dziećmi.

 

MOJE  DROGI.
FOTOGRAFIE JAROSŁAWA CZERWIŃSKIEGO
W NIESZAWIE

W Muzeum Stanisława Noakowskiego w Nieszawie 16 listopada 2012 roku została otwarta wystawa Moje drogi. Fotografie Jarosława Czerwińskiego. Zostały zaprezentowane – piszą organizatorzy – fotografie artystyczne i dokumentalne laureata tegorocznego konkursu Włocławskie Impresje. Prezentacja poza tradycyjną fotografią przenoszoną na różne podłoża obejmowała prace wykonywane w różnych technikach, także stricte graficznych.

 Jarosław Czerwiński jest artystą fotografikiem, członkiem rzeczywistym Fotoklubu RP, włocławianinem, z wykształcenia dziennikarzem. Od ponad piętnastu lat zawodowo zajmuje się fotografią. Pierwszym wydawnictwem, dla którego wykonywał zdjęcia była Gazeta Wyborcza. Później przez kilka lat pracował w Gazecie Pomorskiej, najdłużej związany był z Nowościami. Zajmuje się także fotografią reklamową – uwieczniał na slajdach już niemal wszystko, począwszy od ciastek, mięs, bielizny po gwoździe.

 Fotografie J. Czerwińskiego zamieszczały takie dzienniki ogólnopolskie, kolorowe tygodniki i miesięczniki, m.in. Polityka, Newsweek. Jego zdjęcia można znaleźć w albumach: Kujawsko-Pomorskie, Polskie regiony w Europie, Włocławski Powiat. Jarosław Czerwiński jest także współautorem albumów W sercu Europy – Włocławek, Włocławek – portret miasta. Ilustruje również książki, foldery i przewodniki.

 Prace fotograficzne J. Czerwińskiego prezentowane były na wystawach indywidualnych w Galerii Sztuki Współczesnej we Włocławku oraz w galerii „dk” Dobrzyńsko-Kujawskiego Towarzystwa Kulturalnego.

 

NASZ BEZPIECZNY  ŚWIAT
W TORUNIU


W Galerii Copernicus w Toruniu 17 listopad
a – informuje Toruńska Agenda Kulturalna –  statyści w kostiumach zmienili pasaże toruńskiego centrum handlowego w nietypowy plener fotograficzny. Był to kolejny etap autorskiego projektu Marka Czarneckiego Nasz bezpieczny świat. W ciągu roku Marek Czarnecki wraz z zespołem, we współpracy z Toruńską Agendą Kulturalną, przeprowadził szesnaście plenerów fotograficznych w zaskakujących, często nietypowych miejscach, jak choćby dawne więzienie w Łęczycy czy pole kukurydzy. W sesjach fotograficznych uczestniczyło od kilkunastu do nawet stu wolontariuszy – statystów. W ramach projektu twórcy pytają o granice ograniczania naszych praw i swobód. Żyjemy w świecie, określanym mianem globalnej wioski, w którym rozwój nauki i techniki dostarcza nam narzędzi do niczym nieograniczonego rozwoju osobistegowyjaśnia fotografik Marek Czarnecki. – Po drodze okazuje się, że ten nasz cywilizowany świat wcale nie staje się bardziej bezpieczny dla człowieka, bowiem wiele spraw, które z pozoru są rygorystycznie kontrolowane, wymyka się spod nadzoru istniejących. Autor projektu – Marek Czarnecki – jako jedyny Polak w 2012 roku znalazł się na trzecim miejscu wśród pięćdziesięciu najlepszych fotografów panoramicznych na świecie w ramach międzynarodowego konkursu The EPSON International Photographic Pano Awards. Artysta został także zwycięzcą prestiżowej międzynarodowej nagrody Master Photography Diamond Jubille Awards 2012 (nazywanej brytyjską statuetką Oskara) w kategorii Illustrative, za zdjęcie z projektu Nasz Bezpieczny Świat oraz otrzymał cztery nominacje do nagrody (w tym również za jedno ze zdjęć z projektu Nasz Bezpieczny Świat w kategorii Fine Art and Pictorial). Master Photography Diamond Jubille Awards (brytyjska statuetka Oskara) jest najbardziej prestiżową nagrodą w fotografii profesjonalnej, przyznawaną za wysokie walory artystyczne, kompozycję i światło.

 

 

WYSTAWA
NASZE MIASTO

W CHEŁMNIE

W Miejskiej Bibliotece Publicznej im. Walentego Fiałka w Chełmnie pod koniec 2012 roku była pokazywana wystawa prac plastycznych członków Uniwersytetu Trzeciego Wieku przy Chełmińskim Domu Kultury w Chełmnie Nasze miasto z cyklu Chełminianie i ich pasje. Pomysł ekspozycji – pisze Renata Gruźlewska, uczestniczka zajęć plastycznych – pojawił się już w 2010 r., po pierwszym wernisażu w Muzeum Ziemi Chełmińskiej zorganizowanym przez instruktorkę grupy Reginę Gargol z okazji obchodów Dni Chełmna. W następnych latach członkowie Uniwersytetu Trzeciego Wieku przy Chełmińskim Domu Kultury w Chełmnie pokazywali swoje prace przy okazji wykładów na Uniwersytecie Trzeciego Wieku, w kinoteatrze Rondo i podczas Dni Chełmna.

W grudniu 2012 rozpoczęły się indywidualne dwumiesięczne wystawy Uniwersytetu Trzeciego Wieku w wypożyczalni dla dorosłych. Wybór prac i przygotowanie takiej wystawy należą do wystawiającego.

 

WYSTAWA PAMIĄTEK
PO MARII Z WODZIŃSKICH ORPISZEWSKIEJ
WE WŁOCŁAWKU

Od 20 listopada do końca 2012 roku w Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku – informuje Krystyna Kotula – były eksponowane pamiątki po Marii z Wodzińskich Orpiszewskiej, które Muzeum zakupiło w ramach programu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, dzięki wsparciu Samorządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego. To prace malarskie i rysunkowe, autografy jej autorstwa i pianino należące do Marii z Wodzińskich Orpiszewskiej (1819-1896), znanej jako muza Słowackiego i narzeczona Chopina. Zakupione zabytki znajdowały się dotąd w zbiorach rodzinnych, niektóre z nich były prezentowane na wystawach monograficznych pokazujących dorobek artystyczny Marii z Wodzińskich Orpiszewskiej w Muzeum we Włocławku w 1999 r. i w 2010 r. Starania o ich zakup trwały od wielu lat, odkąd Muzeum nawiązało kontakt z rodziną Orpiszewskich. Jednym z powodów, który wpłynął na decyzję właścicieli o ich sprzedaży był fakt trwającej obecnie odbudowy dworu w Kłóbce, gdzie planowana jest m.in. ekspozycja poświęcona Marii z Wodzińskich Orpiszewskiej.

Dotychczas w zbiorach włocławskiego muzeum znajdowały się tylko cztery jej obrazy olejne przejęte jako majątek podworski z Kłóbki i pozyskane przez Muzeum jako dar. Dokonane w tym roku zakupy wzbogacą kolekcję o obrazy na papierze, rysunki, rękopisy, m. in. najbardziej znanego utworu poetyckiego Marii z Wodzińskich Orpiszewskiej Żal mi odchodzić. Wśród zakupionych prac są pejzaże jej autorstwa i niewielki portret malowany ulubioną przez Wodzińską techniką miniaturową. Cennym nabytkiem jest także pianino marki Pleyel sprzed 1860 r. należące do Marii z Wodzińskich, które wraz z członkami rodziny Orpiszewskich wiele razy zmieniało miejsce, by wrócić wkrótce do dworu w Kłóbce.

Z dworu w Kłóbce zachowało się niewiele pamiątek, poza znanymi z muzeów i bibliotek pracami autorstwa Marii z Wodzińskich. Jej dzieła nie pojawiają się na rynku antykwarycznym. Dzięki rozbudowie kolekcji prac Marii z Wodzińskiej Orpiszewskiej wzrośnie jej różnorodność, wyjątkowość, a przez to ranga regionalna i narodowa zbiorów włocławskiego muzeum.

Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej zależy bardzo, by w odrestaurowanym dworze w Kłóbce było jak najwięcej zabytków z nim związanych. Liczymy, że w niedalekiej przyszłości uda nam się pozyskać kolejne eksponaty odnoszące się do historii dworu i osób z nim związanych.

 

WYSTAWA
ZWIERZYNIEC

WE WŁOCŁAWKU

W Galerii Sztuki Współczesnej we Włocławku 28 listopada 2012 roku została otwarta wystawa pokonkursowa XVI Ekologicznego Konkursu Malarskiego Zwierzyniec. Opowieści o zwierzętach polskich lasów. Jak informują organizatorzy, Galeria od kilkunastu lat organizuje konkursy malarskie dla dzieci i młodzieży. Ich ideą jest projektowanie możliwości rozwijania umiejętności malarskich, wzbogacania wiedzy o malarstwie i technikach malarskich. Celem konkursów jest także inspirowanie aktywności twórczej i kulturalnej dzieci i młodzieży. XVI Ekologiczny Konkurs Malarski Zwierzyniec. Opowieści o zwierzętach polskich lasów miał na celu także poszerzanie wśród dzieci i młodzieży wiedzy ekologicznej i uwrażliwianie na bogactwo i różnorodność świata zwierząt w polskim lesie. Nadesłano 945 prac z 65 instytucji (szkół i ośrodków kultury). 19 listopada w Galerii odbyło się posiedzenie jury konkursu. Jury w składzie: Jerzy Jabczyński – artysta plastyk, Magdalena Bezat-Majeranowska – artysta plastyk, Krzysztof Walczewski – artysta plastyk, przyznało łącznie 12 nagród i 12 wyróżnień. Ponadto jury zakwalifikowało 36 prac do wystawy pokonkursowej.

 

WYSTAWA
TORUŃ I JEGO HISTORIA

W  TORUNIU

W Muzeum Okręgowym w Toruniu 6 grudnia 2012 roku została otwarta wystawa Toruń i jego historia. Część pierwsza Prahistoria i średniowiecze. Wystawa – informują organizatorzy – jest jednym z największych przedsięwzięć ekspozycyjnych Muzeum Okręgowego w Toruniu, a zarazem najbardziej oczekiwanych przez miłośników miasta. W swym ostatecznym kształcie obejmie ona okres od pradziejów do końca XX wieku, a całość będzie zrealizowana z wielkim rozmachem, przy wykorzystaniu najnowszych trendów we współczesnym muzealnictwie. Konstrukcja ekspozycji umożliwi systematyczne dodawanie coraz to innych elementów – zarówno zabytków, jak i rozwiązań aranżacyjnych.

Obecnie udostępniona została pierwsza część ekspozycji, obejmująca historię Torunia w okresie przedlokacyjnym oraz w epoce średniowiecza.

W wielkiej sieni Domu Eskenów zaprezentowano prahistorię okolic dzisiejszego Torunia. Dzięki badaniom archeologicznym prowadzonym w samym mieście i terenach wokół niego pozyskano wiele zabytków z okresu przed powstaniem Torunia, które znalazły się na wystawie. Są to m. in. przedmioty codziennego użytku, biżuteria i broń.

Główna część ekspozycji obejmuje tematycznie powstanie i rozwój Torunia w epoce średniowiecza. Początek miasta nierozerwalnie związany był z przybyciem na ziemię chełmińską w 1228 roku rycerzy Zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie. 28 grudnia 1233 roku wielki mistrz krzyżacki Herman von Salza oraz mistrz krajowy Herman Balk wydali przywilej, zwany później chełmińskim, który regulował założenie oraz definiował prawa i przywileje Torunia i Chełmna. Lokacja Starego Miasta stanowiła początek procesu intensywnego napływu osadników, głównie kupców, z różnych rejonów ziem polskich oraz innych krajów europejskich. Dla rozwoju nowo utworzonego miasta fundamentalne znaczenie miała decyzja o wzniesieniu zamku krzyżackiego, która zapadła krótko przed połową XIII wieku. Kolejnym etapem było założenie w 1264 roku Nowego Miasta Torunia. Od tego momentu trzy odrębne organizmy funkcjonowały obok siebie, by w 1454 roku połączyć się i utworzyć, już także pod względem formalnym, jedno miasto – Toruń.

Rozkwit gospodarczy Torunia w XIV i XV wieku wiązać należy przede wszystkim z przystąpieniem miasta, jeszcze przed 1280 rokiem, do Związku Miast Hanzeatyckich. W tym okresie Toruń był jednym z największych ośrodków handlowych w Prusach. Stanowił ważny punkt na szlaku wielkiej wymiany handlowej pomiędzy południem a północą Europy. Intensywnie rozwijały się także cechy rzemieślnicze. Istotną rolę odgrywał również udział Torunia i jego mieszkańców w konfliktach pomiędzy Zakonem a królami polskimi.

W tej części wystawy znalazły się obiekty związane z wyżej wymienionymi zagadnieniami: m.in. zabytki ilustrujące życie codzienne, broń, towary, którymi handlowali toruńscy kupcy oraz średniowieczne rzeźby sakralne. Zaprezentowane zostały także najważniejsze dokumenty dla dziejów miasta: odnowiony akt lokacyjny Torunia, akt lokacyjny Nowego Miasta Torunia oraz dokument zawarcia pierwszego i drugiego pokoju toruńskiego.

 

TRIENNALE PLASTYKI WŁOCŁAWSKIEJ
WE WŁOCŁAWKU

W Galerii Sztuki Współczesnej we Włocławku 7 grudnia 2012 roku została otwarta wystawa pokonkursowa Triennale Plastyki Włocławskiej. Triennale – informują organizatorzy – jest cyklicznym konkursem dla profesjonalistów z osiemnastoletnią tradycją, organizowanym  przez  Galerię Sztuki Współczesnej we Włocławku i  Urząd  Miasta Włocławka. Jest to najważniejsze przedsięwzięcie kulturalne z dziedziny plastyki profesjonalnej we Włocławku i na terenie byłego województwa włocławskiego, a uzyskane na Triennale nagrody i wyróżnienia uważane są przez związanych ze środowiskiem włocławskim artystów za najbardziej prestiżowe. Z uwagi na merytoryczny poziom tego konkursu Galeria Sztuki Współczesnej zabiega o to, aby ranga nagród była znacząca. Zgodnie z długoletnią tradycją Triennale fundatorem Pierwszej Nagrody  jest Prezydent Włocławka. II  i III nagrodę oraz trzy wyróżnienia sponsorują firmy i przedsiębiorstwa. Każde Triennale finalizuje wystawa prac konkursowych, podczas której następuje wręczenie nagród i wyróżnień.

Do  tegorocznej edycji Triennale przystąpiło trzydziestu artystów, którzy zgłosili osiemdziesiąt prac.

Przy pokonkursowej wystawie odbywały się spotkania edukacyjne, których celem  była m.in. prezentacja włocławskich artystów plastyków połączona z omówieniem ich twórczości. Ważnym elementem spotkań było wspólne z uczestnikami, głównie młodzieżą, odkrywanie wartości artystycznych sztuki i rozwijanie wrażliwości estetycznej.

ZAPOMNIANY ŚWIAT BOHMA
WE WŁOCŁAWKU

W Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku – w Muzeum Etnograficznym 14 grudnia 2012 roku odbyła się promocja publikacji autorstwa Andrzeja Adamczyka Zapomniany świat Bohma.

Książka – informują organizatorzy spotkania – jest wynikiem wielu lat pracy autora nad mało znanymi faktami z przeszłości gospodarczej Włocławka, które dotyczą jednej z najstarszych fabryk z terenu naszego miasta – Fabryki Cykorii Ferdynanda Bohma. Andrzej Adamczyk przygotował ciekawą, albumową opowieść o dziejach fabryki oraz ludziach którzy stworzyli jej sukces.

Andrzej Adamczyk jest włocławianinem, absolwentem Akademii Techniczno-Rolniczej w Bydgoszczy. Od 1978 r. jest związany zawodowo z Kujawskimi Zakładami Koncentratów Spożywczych we Włocławku (obecnie Rieber Foods Polska S.A). Jest m.in. autorem cyklu artykułów o historii Fabryki Bohma publikowanych w Biuletynie Przewodnickim PTTK, biogramów zamieszczonych we Włocławskim Słowniku Biograficznym. Jest także miłośnikiem historii włocławskich fabryk cykorii i kawy zbożowej oraz kolekcjonerem pamiątek związanych z włocławskim przemysłem.

Graficzne opracowanie książki zostało zrealizowane według pomysłu i aranżacji Krzysztofa Cieślaka.

 

PAJĄKI – TRADYCYJNA OZDOBA DOMU
NA PAŁUKACH I KUJAWACH

W BYDGOSZCZY 

W Galerii Sztuki Ludowej i Nieprofesjonalnej Wojewódzkiego Ośrodka Kultury i Sztuki w Bydgoszczy 6 grudnia 1012 roku została otwarta wystawa Pająki – tradycyjna ozdoba domu na Pałukach i Kujawach.

Pająki – piszą organizatorzy – pojawiają się w tradycji większości ludów świata i ich historia sięga czasów dużo wcześniejszych niż wycinanek. W Polsce są symbolem urodzaju i ozdobą izby, pełnią funkcję magiczno-obrzędową. W wiejskich domach były zawieszane pod powałą, jesienią, przy okazji ważnych świąt, i co roku wymieniane na nowe. Od początku XX w. pająki w Polsce wykonywane są ze słomy i bibuły, w różnych kształtach: krystaliczne, od bardzo prostych graniastosłupów, po skomplikowane konstrukcje, w kształcie kuli, w kształcie cztero-, sześcio- i ośmiobocznych tarcz.

Na wystawie zostały zaprezentowane pająki z Kujaw i Pałuk. Pająki kujawskie to dzieła Aleksandry Zawackiej i Wandy Okupskiej. Panie zajmują się plastyką zdobniczą i obrzędową. Wykonują kwiaty z bibuły, rózgi, bukiety, pisanki, pająki. Aleksandra Zawacka jest prezesem Stowarzyszenia Twórców Ludowych – Oddziału we Włocławku. Tworzy od 1992 roku. Jest szczęśliwą babcią Wiktorii, Patrycji i Zuzi i ma nadzieją, że to będą jej następczynie.

Pająki pałuckie powstały w kole rękodzieła działającym przy Szubińskim Domu Kultury, którego inicjatorką jest Jadwiga Bołka a instruktorką Małgorzata Bołka. Główną dziedziną sztuki, którą się koło zajmuje jest zdobnictwo wnętrz. Dzieci i młodzież uczą się wykonywania pająków różnego kształtu, bukietów kwiatowych, żniwnych, wianki, rózg i kropideł pałuckich. Już jako osoby dorosłe biorą udział w Konkursach Sztuki Ludowej, na rękodzieło, między innymi w Szubinie, otrzymują nagrody i wyróżnienia, są kontynuatorami lokalnej tradycji. Szubin jest największym ośrodkiem zdobnictwa regionu Pałuk.

 

GDZIE JEST KRÓLEWNA ŚNIEŻKA?
WE WŁOCŁAWKU

Na scenie Teatru Nasz we Włocławku 7 grudnia 2012 roku – w cyklu Niedzielne Spektakle Familijne realizowanym przez Teatr Impresaryjny im. Włodzimierza Gniazdowskiego we Włocławku – odbyła się premiera spektaklu Gdzie jest Królewna Śnieżka? Teatru Skene według scenariusza i w reżyserii Mieczysława Synakiewicza. Jak pisze Piotr Gutowski, to zabawne, przepełnione humorem przedstawienie to po prostu komedia pomyłek. To komedia, na której dobrze bawić się będą widzowie w każdym wieku, od pięcioletniego dziecka do stuletniego emeryta! Co zrobić w teatrze, jeśli trzeba grać spektakl Królewna Śnieżka, a brak osoby grającej rolę tytułową ? Czy takie przedstawienie w ogóle można zagrać? A jeśli na widowni zasiadła już publiczność i koniecznie trzeba zagrać, to jakie z mogą się pojawić nagłe nieprzewidziane sytuacje, których nikt się nie spodziewał? Czy przed widzem uda się ukryć fakt, że rolę Królewny Śnieżki gra zupełnie ktoś inny, ktoś, kto tego „nie chciał, ale musiał” dla dobra przedstawienia? 

 

Opr. J.R.