Poznaję i tworzę

Program Edukacji Artystycznej „Poznaję i tworzę”
jest przygotowaną w gronie instruktorów WOAK
propozycją zajęć adresowanych do uczniów
klas IV-VI szkół podstawowych oraz gimnazjów.

plakat

Poznaję i tworzę

plakat

Program Edukacji Artystycznej Poznaję i tworzę jest przygotowaną w gronie instruktorów Wojewódzkiego Ośrodka Animacji Kultury w Toruniu propozycją zajęć adresowanych do uczniów klas IV-VI szkół podstawowych oraz gimnazjów. Tematy i scenariusze zajęć zostały opracowane z uwzględnieniem podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkół podstawowych na II etapie edukacyjnym oraz gimnazjów. Celem zajęć jest zapoznanie uczniów z wybranymi zagadnieniami z obszaru sztuki słowa, teatru, muzyki oraz komunikacji. Zajęcia mają charakter warsztatowy. Sposób prowadzenia zajęć zawsze jest dostosowany do wieku, doświadczeń i zainteresowań uczniów! Dlatego uczestnikami zajęć mogą być również uczniowie szkół ponadgimnazjalnych.
 
Poszczególne zajęcia trwają dwie godziny lekcyjne – ok. 1,5 godziny. Możliwa jest krótka przerwa. Konstrukcja Programu jest modułowa, więc można spośród propozycji dowolnie wybierać poszczególne zajęcia, można je także dowolnie łączyć.
 
W poszczególnych zajęciach może uczestniczyć nie więcej niż 30 uczniów. Zajęcia mogą odbywać się w siedzibie Ośrodka w Toruniu. Zajęcia mogą odbywać się w szkołach – wówczas instruktorzy Ośrodka przyjeżdżają do szkoły. Zajęcia mogą odbywać się zarówno w dni nauki szkolnej, jak i w soboty.
 
Zajęcia są odpłatne. Koszt półtoragodzinnego spotkania wynosi 100 zł. Jeśli zajęcia odbywają się poza Ośrodkiem, szkoła pokrywa koszt dojazdu instruktorów.
 
Szczegółowe i aktualne informacje o Programie znajdują się na stronie internetowej Ośrodka: www.woak.torun.pl.
 
W sprawach zajęć w ramach Programu Poznaję i tworzę należy kontaktować się z Działem Edukacji Artystycznej Wojewódzkiego Ośrodka Animacji Kultury w Toruniu:
tel. 56 652 27 55, 56 652 20 27;
e-mail: woak@woak.torun.pl.

Temat
Teatr jako sztuka dialogu

Cele
Uczniowie zapoznają się z dialogiem jako podstawowym sposobem komunikowania się postaci w utworze dramatycznym – i w przedstawieniu teatralnym, a więc z podstawami dramaturgii teatralnej.  Poznają funkcje dialogu w dramacie: charakteryzowanie (określanie) mówiących postaci i relacji między nimi, rozwijanie akcji (jako ciągu zdarzeń scenicznych), informowanie o świecie przedstawianym, o zdarzeniach, które nie są bezpośrednio pokazywane w dramacie – na scenie. Dowiedzą się jaki wpływ ma dialog na napięcie dramaturgiczne i nastrój przedstawienia. Uczniowie uświadomią sobie, że dialog sceniczny, składający się z wypowiedzi i odpowiedzi, to nie tylko słowa i zdania, ale także sposób ich wypowiadania: przekonają się, że od tego jak postacie – aktorzy – rozmawiają, zależy znaczenie tego, co mówią. Dowiedzą się jaką rolę w dialogu scenicznym pełnią: rytm, tempo, intonacja, głośność, usytuowanie aktora na scenie, mówienie w pozycji stojącej i w ruchu… Dowiedzą się jak dialog można zastąpić działaniem scenicznym lub… milczeniem.
Uczniowie poznają odmiany dialogu w utworze dramatycznym: gdy rozmówcy są przeciwnikami (dialog dyskusyjny), gdy na kształt dialogu ma wpływ sytuacja sceniczna (sytuacyjny), gdy rozmówcy nie są przeciwnikami (konwersacyjny) i gdy wypowiadane kwestie nie służą porozumieniu rozmówców (pozorny).

Przebieg zajęć
Uczniowie podczas rozmowy z osobą prowadzącą będą określali funkcje dialogu scenicznego, a następnie podczas ćwiczeń aktorskich będą poznawali sposoby dialogowania na scenie – odmiany dialogu. Zarówno podczas rozmowy, jak i ćwiczeń uczniowie będą odpowiadali na pytanie: dlaczego dialog jest istotą, esencją teatru.

Metody
Pogadanka heurystyczna, mini wykład, ćwiczenia aktorskie. 

Osiągnięte umiejętności
Uczniowie będą definiowali pojęcie dialogu, znali jego odmiany, wskazywali jego funkcję w utworze dramatycznym oraz widowisku teatralnym, wykorzystywali umiejętność dialogowania w codziennej  komunikacji.

Zajęcia prowadzi Radosław Garncarek

Temat
Głosowa interpretacja poezji i prozy

Cele
Uczniowie poszerzą umiejętność głosowego wygłaszania – interpretowania tekstów napisanych wierszem i prozą, a także udoskonalą prawidłową artykulację. Zapoznają się z możliwościami wykorzystywania głosu dla przedstawienia tekstu w sposób umożliwiający odkrywanie przed słuchaczami jego treści, zawartych w nim myśli i uczuć. Zajęcia rozwiną kreatywność uczniów.

Przebieg zajęć
Uczniowie zostaną zapoznani z możliwościami interpretacji tekstu, przedstawienia zawartych w nim myśli i uczuć za pomocą głosu i pozawerbalnych środków wypowiedzi, takich jak mimika, gest, postawa ciała. Każdy uczeń przeczyta po cichu utwór prozą i wierszem. Wspólnie z osobą prowadzącą zajęcia uczniowie omówią teksty – dokonają ich analizy – odczytają znaczenia. Zinterpretują utwór.
Uczniowie wykonają ćwiczenia służące przygotowaniu narządów mowy do głośnego czytania. Będą głośno czytali utwory – intonując tekst zgodnie z jego zapisem i treścią, dbając o swobodę i precyzję artykulacji, melodyjność, o prawidłowe akcentowanie wyrazów i zdań, pauzy, stopniowanie siły głosu, różnicowanie tempa czytania. Każdy z uczniów przedstawi własną – indywidualną – interpretację utworu: prozy lub wiersza. Na zakończenie zajęć uczniowie przeczytają jeden z utworów wspólnie – z podziałem na role.

Metody
Analiza tekstu literackiego, pogadanka heurystyczna, głośne czytanie.

Osiągnięte umiejętności
Uczniowie będą interpretowali – przedstawiali utwór literacki werbalnie i z wykorzystaniem środków pozawerbalnych, odczytywali znaczenia, rozpoznawali cechy tekstu prozą i wierszem (wers, zwrotka, rytm, rym), precyzyjnie artykułowali słowa i zdania. Będą przedstawiali własną głosową interpretację utworu.

Zajęcia prowadzi Radosław Garncarek

Temat
Przybornik teatralny

Cele
Uczniowie poznają podstawowe pojęcia związane z teatrem: dramat (tekst sceniczny, sztuka teatralna), aktor, widz, przedstawienie, fikcja świata przedstawionego, widowisko sceniczne (spektakl), scena (jako miejsce gry i jako część spektaklu), kulisy, rola i gra aktorska, postać sceniczna – bohater przedstawienia, akcja (jako ciąg zdarzeń scenicznych), konflikt, inscenizacja, reżyseria, plastyka teatralna (scenografia, dekoracje, kostiumy, charakteryzacja, rekwizyty), oświetlenie, dźwięk (muzyka) w przedstawieniu. Zajęcia przygotują uczniów do oglądania spektakli teatralnych.

Przebieg zajęć
W pierwszej części uczniowie przeczytają krótki tekst sceniczny, omówią go i zinterpretują, określą jego konstrukcję dramaturgiczną, scharakteryzują postacie. W dalszej części zajęć uczniowie będą szukali pomysłów na pokazanie utworu na szkolnej scenie. Wykorzystując swoje pomysły uczniowie pod reżyserskim kierunkiem osoby prowadzącej zajęcia będą pracowali nad przedstawieniem. Rozwijając swoje pomysły uczniowie będą kreowali postacie, tworzyli sytuacje sceniczne – nazywając swoje działania i poszczególne elementy widowiska teatralnego, a więc definiując podstawowe pojęcia z dziedziny teatru. W ostatniej części zajęć uczniowie zdefiniują  pojęcie teatru, ugruntowując podstawową formułę: teatr to aktor i widz.

Metody
Mini wykład, pogadanka heurystyczna, ćwiczenia sceniczne, praca twórcza.

Osiągnięte umiejętności
Uczniowie będą definiowali pojęcie teatru, posługiwali się podstawowymi pojęciami z dziedziny teatru, analizowali utwór sceniczny, charakteryzowali postacie sceniczne, tworzyli sytuacje sceniczne.

Zajęcia prowadzi Radosław Garncarek

Temat
Od pomysłu do małej formy scenicznej

Cele
Uczniowie poznają zasady komponowania małej formy teatralnej, a więc prawidła dramaturgii teatralnej. Poszerzą rozumienie wybranych pojęć z dziedziny teatru, takich jak: aktor, widz,  przedstawienie i fikcja teatralna, rola i gra aktorska, postać sceniczna – bohater przedstawienia, akcja (jej zawiązanie, rozwinięcie, rozwiązanie), konflikt.

Przebieg zajęć
W pierwszej części uczniowie rozmawiając z osobą prowadzącą zajęcia, zdefiniują pojęcia i terminy z dziedziny teatru istotne dla dramaturgii i kompozycji spektaklu. W drugiej części zajęć uczniowie będą tworzyli małą formę teatralną: poszukiwali tematu – pomysłu na kameralne przedstawienie, następnie w toku ćwiczeń rozwijali go. Będą zarysowywali charaktery postaci, opracowywali początek przedstawienia, rozwijali jego akcję i opracowywali zakończenie. Podczas zajęć uczniowie stworzą własną małą formę sceniczną, w której sami zagrają wymyślone postacie.

Metody
Rozmowa, mini wykład, indywidualne i grupowe ćwiczeń teatralne.

Osiągnięte umiejętności
Uczniowie będą posługiwali się pojęciem małej formy scenicznej oraz innymi terminami z dziedziny teatru, wskazywali i nazywali cechy charakteryzujące postać sceniczną, konstruowali akcję małej formy scenicznej, odróżniali rzeczywistość od fikcji artystycznej.

Zajęcia prowadzi Radosław Garncarek

Temat
Jestem aktorem: gram.
Od gestu, ruchu i słowa do etiudy scenicznej

Cele
Uczniowie zapoznają się z podstawową wiedzą o mimice, gestyce, prawidłowej wymowie – emisji, impostacji, dykcji oraz interpretacji tekstu. Uczniowie będą poznawali również strukturę etiudy scenicznej: wstęp – rozwinięcie – zakończenie.
Zajęcia przybliżą uczniom zawód aktora, pozwolą zrozumieć istotę kreacji scenicznej.

Przebieg zajęć
Uczniowie w oparciu o przykłady prezentowane przez osobę prowadzącą zajęcia zdefiniują pojęcia mimiki, gestu, ruchu, struktury etiudy scenicznej. W dalszej części zajęć podczas ćwiczeń aktorskich oraz zabaw zyskają świadomość ciała w ruchu, w przestrzeni. W ostatniej części zajęć uczniowie, tworząc za pomocą gestu, ruchu, słowa metafory teatralne, poznają zasady tworzenia etiudy scenicznej. Podejmą również próbę stworzenia fabuły – i etiudy.

Metody
Rozmowa, prezentacja, ćwiczenia aktorskie grupowe i indywidualne, praca twórcza.

Osiągnięte umiejętności
Uczniowie będą definiowali pojęcia gestu, mimiki, ruchu scenicznego, prawidłowo artykułowali słowa i zdania, rozpoznawali elementy etiudy scenicznej.

Zajęcia prowadzi Krystian Wieczyński

Temat
Improwizacja w teatrze

Cele
Uczniowie zapoznają się z problematyką  improwizacji w teatrze. Poznają zasady improwizacji teatralnej solo i w grupie, a także z rekwizytem i z towarzyszeniem muzyki. Uczniowie dowiedzą się jaka jest różnica między improwizacją w teatrze a teatrem improwizowanym (impro). Zajęcia przybliżą uczniom pojęcia: improwizacja w teatrze, etiuda, teatr impro.

Przebieg zajęć
Uczniowie w oparciu o prezentacje zdefiniują pojęcia improwizacji w sztuce oraz zasad klasycznej struktury dramaturgicznej (wstęp – rozwinięcie – zakończenie). Podczas ćwiczeń scenicznych poznają improwizację solo, w grupie, z rekwizytem i muzyką. Następnie podczas zabaw teatralnych będą poznawali teatr impro. W ostatniej części zajęć uczniowie podejmą próby tworzenia improwizowanej fabuły – etiudy scenicznej.

Metody
Pogadanka, prezentacja przykładów, grupowe i indywidualne ćwiczenia i zabawy aktorskie.

Osiągnięte umiejętności
Uczniowie będą definiowali pojęcia improwizacji i teatru improwizowanego, posługiwali się pojęciem teatru impro, improwizowali na zadany temat, tworzyli improwizowane fabuły.

Zajęcia prowadzi Krystian Wieczyński

 

 
Temat
Piosenka jest dobra na wszystko?

Cele
Uczniowie zapoznają się z podstawowymi pojęciami związanymi z  piosenką jako konstrukcją muzyczno-literacką – utworem łączącym muzykę i tekst. Uczniowie poznają wybrane pojęcia z dziedziny muzyki: melodia jako jeden z najważniejszych elementów piosenki, tonacja, rytm, rodzaj interwałów, długości dźwięków, dynamika i  harmonia będąca dźwiękową szatą utworu, rodzaje melodii: wokalna, instrumentalna, pojęcie meliki jako szeregu dźwięków niepowiązanych stałym czasem trwania. Zapoznają się z pojęciami gustu i panoramy muzycznej.

Przebieg zajęć
Uczniowie podczas pogadanki otrzymają odpowiedzi na pytania dotyczące piosenki. Kiedy piosenka powstała i skąd się wywodzi? Jacy są najbardziej uznani polscy i światowi twórcy piosenek? Od czego zależy nastrój piosenki? Co sprawia, że mamy ulubione piosenki, które towarzyszą nam przez całe życie, że mamy ulubionych piosenkarzy, piosenkarki? Co sprawia, że wśród nowych piosenek jedne nam się podobają, inne nie?
Uczniowie nauczą się prostej piosenki z tercjowym dwugłosem w różnych rytmach i stylach wykonawczych – bel canto, rock, rap, blues.
W krótkim treningu twórczym uczniowie określą podstawowe zasady tworzenia piosenki (szlagwort, riff, wyrazista rozpoznawalna fraza).   
Zwieńczeniem zajęć będzie wspólne skomponowanie melodii i napisanie krótkiego tekstu –  hymnu  klasy.  

Metody
Wykład, pogadanka heurystyczna, ćwiczenia, praca twórcza.

Osiągnięte umiejętności
Uczniowie będą nazywali elementy utworu literacko-muzycznego. Dowiedzą się jak piosenka jest skonstruowana i jak powstaje. Będą umieli uzasadniać swoje wybory muzyczne, poszerzą swoją panoramę muzyczną.

Zajęcia prowadzi Erwin Regosz

Temat
Rytmy świata

Cele
Uczniowie zapoznają się z pojęciem rytmu, jego znaczeniem w życiu człowieka, zmianami rytmu, rodzajami rytmu: rytmem biologicznym, rytmem pór roku skorelowanym z wędrówką Ziemi wokół Słońca, rytmem dobowym związanym z ruchem obrotowym Ziemi, rytmem miesięcznym, rocznym, rytmem drgania strun głosowych (uczniowie dowiedzą się, że aby wydobyć dźwięk określonej wysokości, struny głosowe muszą drgać ze stałą częstotliwością).  Uczniowie ugruntują pojęcie i znaczenie rytmu w muzyce (porządkowanie relacji czasowych między dźwiękami, tempo, metrum parzyste i nieparzyste, podstawowe podziały – 2/4 i 3/4).

Przebieg zajęć
Poszczególnym uczniom zostaną przydzielone instrumenty perkusyjne lub melodyczne. Uczniowie pracując w podziale na grupy i w oparciu o wskazówki osoby prowadzącej zajęcia nauczą się wystukiwać i grać określone podziały rytmiczne.
Podczas zajęć zostanie wykorzystany unikatowy, pochodzący z Litwy, zbiór utworów rytmicznych granych na instrumentach zwanych skuducze. Niektóre z tych utworów posłużą jako zadania rytmiczne dla poszczególnym uczniów i grup uczniów.

Metody
Rozmowa i ćwiczenia. Wykorzystana zostanie hinduska metoda nauki rytmiki Na-Ta-Ka.

Osiągnięte umiejętności
Uczniowie będą rozpoznawali rytm, wskazywali podziały rytmiczne, określą znaczenie rytmu w przyrodzie i krajobrazie, w życiu codziennym i działaniach człowieka.

Zajęcia prowadzi Erwin Regosz

Temat
Szkolna orkiestra, czyli muzykowanie dla każdego

Cele
Uczniowie udoskonalą harmonijne – nie tylko muzyczne – zachowania społeczne, zwłaszcza komunikacyjne, w obrębie szkoły, a więc jednego z najważniejszych miejsc, w których takie zachowania i wzorce się tworzą. Udoskonalą ruchową i dźwiękową ekspresję.

Przebieg zajęć
Uczniowie będą wspólnie muzykowali na przedmiotach umożliwiających wydobywanie różnorakich dźwięków; mogą to być łyżki, garnki, grzebień, drewienka, długopisy, piórniki, ławki szkolne, ściany, drzwi, podłoga, okna, itp. Będą wykorzystywali ciało i aparat głosowy – odkrywając i określając indywidualne wzorce artykulacyjne, gestykulacyjne, mimiczne i – jeśli to okazałoby się potrzebne – korygowali je. Będą ćwiczyli sposoby werbalnego reagowania na sygnały komunikacyjne płynące z otoczenia.

Metody
Wykład, pokaz, ćwiczenia, wspólne muzykowanie.

Osiągnięte umiejętności
Uczniowie będą umieli wystukiwać rytm, skutecznie, w sposób otwarty i harmonijny porozumiewać się z innymi.

Zajęcia prowadzi Erwin Regosz

Temat
Co słychać? – czyli pouczające zabawy z dźwiękiem

Cele
Uczniowie rozwiną umiejętność słuchania i rozpoznawania swojego dźwiękowego otoczenia oraz poprawnej artykulacji. Zapoznają się z funkcjonowaniem aparatu głosowego oraz sposobami jego wykorzystywania.
                                                     
Przebieg zajęć
Co słychać? Odpowiadając na to pytanie uczniowie zidentyfikują i zróżnicują dźwięki w bliższym i dalszym otoczeniu. Określą barwę, wysokość, rejestr głosu kolegów i koleżanek. Dowiedzą się jak powstaje dźwięk. Znajdą odpowiedź na pytanie czy można przełożyć dźwięk na obraz. Poznają mechanizmy artykulacji. Podczas zabaw z dźwiękiem – deszcz dźwięków, szukanie „swojego” dźwięku,  paleta barw, wysyłanie dźwiękowych widokówek, szukanie i stosowanie optymalnej średnicy głosu, moje ciało jest instrumentem – poznają istotę i rolę rezonatorów w ludzkim ciele oraz sposoby ich wykorzystania w skutecznej komunikacji werbalnej.

Metody
Wykład, ćwiczenia, autoprezentacja. Według R. Murraya Schafera: dźwiękowy krajobraz; poznaj dźwięk – 100 ćwiczeń  w słuchaniu dźwięków. Słuchanie peryferyjne i ukierunkowane.

Osiągnięte umiejętności
Uczniowie dowiedzą się jak skutecznie i ekonomicznie funkcjonować dźwiękowo wo współczesnym, coraz głośniejszym świecie. Zdobędą świadomość dźwiękowego otoczenia – w rodzinie, grupie rówieśniczej, szkole, mieście, wsi. Będą znali rodzaj melodii języka, którym na co dzień się posługują. Udoskonalą umiejętności komunikacyjne.

Zajęcia prowadzi Erwin Regosz

Temat
Autoprezentacja – twój dźwiękowy wizerunek

Cele
Uczniowie odkryją i wykreują wzorce komunikacyjne oraz nauczą się tworzenia i wykorzystywania świadomych zachowań głosowych w powiązaniu ze sprzyjającą im mimiką i gestem. Dzięki temu będą kształtowali skuteczne, pozbawione agresji relacje z innymi oraz umiejętności prowadzenia dialogu.

Przebieg zajęć
Podczas rozmowy z osobą prowadzącą zajęcia oraz ćwiczeń uczniowie będą poznawali wzorce oddechowe, artykulacyjne i mimiczne. Dowiedzą się czym jest zwierciadło oddechowe, artykulacyjne i mimiczne. Poznają rolę przepony w procesie oddychania i artykulacji. Nauczą się otwierania samogłosek, określania „rozmiaru” sylab, rozróżniania akcentów wyrazowych i zdaniowych, posługiwania się transakcentacją, gestyką. Będą ćwiczyli intonację, prawidłową artykulację, dykcję, uczyli się świadomego używania rejestrów i związanych z nimi rezonatorów głosowych. Poznają pojęcie średnicy głosu i nauczą się poprawnego jej stosowania. Nauczą się opanowywania tremy. Umiejętności zdobyte podczas zajęć zastosują w swobodnej, indywidualnej  autoprezentacji.
 
Metody
Wykład, ćwiczenia indywidualne i grupowe, rozmowa kierowana.

Osiągnięte umiejętności
Uczniowie będą rozróżniali „zachowania” głosowe, wyraźnie artykułowali słowa i zdania, wykorzystując głos, skutecznie komunikowali się z innymi, radzili sobie z tremą dokonywali autoprezentacji.

Zajęcia prowadzi Erwin Regosz

Temat
Skuteczne porozumiewanie się

Cele
Uczniowie zapoznają się z procesem komunikowania, poznają bariery i przeszkody, które mogą go zakłócić lub uniemożliwić. Dowiedzą się co sprawia, że jedne osoby postrzegamy pozytywnie, inne zaś wzbudzają w nas niechęć lub stwarzają dystans. Uczestnicy poznają poziomy komunikowania (monolog, pogawędka, dialog, relacjonowanie faktów, wypowiadanie opinii, dzielenie się uczuciami), formy porozumiewania (werbalna – niewerbalna, ustna – pisemna, bezpośrednia-pośrednia), funkcje  komunikowania w życiu człowieka.

Przebieg zajęć
Uczniowie będą poznawali podstawowe pojęcia związane z procesem komunikowania, dowiedzą się jak przebiega porozumiewanie się w gronie dwóch osób i w grupie. Będą określali różnice między monologiem, dialogiem i wielogłosem. Będą ćwiczyli konstruowanie  wypowiedzi, dostosowując je do poziomów komunikowania i oczekiwań uczestników procesu komunikacji. Poprzez ćwiczenia indywidualne i grupowe będą poznawali różnice w formach komunikowania i elementy wpływające na jakość przekazu (brzmienie głosu, mimika, motoryka ciała, ubiór, gesty, postawa, kontakt wzrokowy, odległość od rozmówcy). Na koniec zajęć uczniowie zdefiniują podstawowe pojęcia  dotyczące procesu komunikacji.

Metody
Zabawy aktywizujące, ćwiczenia indywidualne i grupowe, mini-wykład, metoda sytuacyjna.

Osiągnięte umiejętności
Uczniowie opanują podstawy wiedzy o poziomach, formach i funkcjach  komunikacji, udoskonalą umiejętność skutecznego porozumiewania się i posługiwania mową ojczystą jako narzędziem komunikacji. Będą stosowali werbalne i niewerbalne środki komunikacji, wskazywali różnice między monologiem, dialogiem i wielogłosem, odczytywali komunikaty pośrednie.

Zajęcia prowadzi Alicja Usowicz

Temat
Mówię, słucham, dyskutuję


Cele
Uczniowie udoskonalą sposoby komunikowania się z innymi ludźmi, umiejętności sprawnego wypowiadania się, świadomego posługiwania się różnymi komunikatami językowymi oraz niewerbalnymi. Dowiedzą się jak mówić, by inni słuchali i jak mówić, by być rozumianym. Poznają również zasady i formy dyskutowania na różne tematy, a także czynniki wpływające na proces komunikacji.
    
Przebieg zajęć
W pierwszej części uczniowie wraz z prowadzącą zajęcia podejmą próbę określenia własnych wzorców komunikacyjnych poprzez ćwiczenia umożliwiające przekazywanie określonych treści, wyrażanie uczuć. Dzięki inscenizowanym sytuacjom dowiedzą się jak precyzyjnie konstruować wypowiedzi, by zainteresować słuchaczy i być właściwie zrozumianym oraz poznają bariery komunikacyjne (osądzanie, decydowanie za innych, uciekanie od cudzych problemów) i różnice między aktywnym i biernym słuchaniem. W drugiej części podczas ćwiczeń uczniowie będą doskonalili umiejętności dyskutowania z wykorzystaniem prostych metod porządkujących i ułatwiających wymianę myśli i argumentów.

Metody
Zabawy aktywizujące, scenki inscenizowane, ćwiczenia indywidualne i grupowe, mini wykład, pogadanka.

Osiągnięte umiejętności
Uczniowie będą stosowali zasady obowiązujące podczas rozmowy i dyskusji, precyzyjnie formułowali myśli, posługiwali się argumentami. Będą znali zasady i sposoby społecznej komunikacji oraz rozwiną umiejętności komunikowania się za pomocą środków werbalnych i niewerbalnych. Będą umieli tworzyć właściwe relacje międzyludzkie.

Zajęcia prowadzi Alicja Usowicz
 

Załączniki

Ulotka – „Poznaję i tworzę”